blandior <blandīrī, blandītus sum> (blandus) (m. Dat)
2.
- blandior
- schmeichelnd bitten (m. ut u. Konjkt)
4.
- blandior
-
- blandiebatur coeptis fortuna Tac.
| blandior |
|---|
| blandīris |
| blandītur |
| blandīmur |
| blandīminī |
| blandiuntur |
| blandiar |
|---|
| blandiāris |
| blandiātur |
| blandiāmur |
| blandiāminī |
| blandiantur |
| blandiēbar |
|---|
| blandiēbāris |
| blandiēbātur |
| blandiēbāmur |
| blandiēbāminī |
| blandiēbantur |
| blandīrer |
|---|
| blandīrēris |
| blandīrētur |
| blandīrēmur |
| blandīrēminī |
| blandīrentur |
PONS OpenDict
Вы хотите добавить слова, фразы или переводы?
Пожалуйста, отправьте нам новый словарный запись для PONS OpenDict. Внесенные предложения проверяются редакцией PONS и соответствующим образом включаются в результаты.